aryla

Zima rozbierz mnie tak

2012-01-27T15:08:00.003+01:00

Zimą rozbierz mnie tak

aby śnieg był dookoła różowy

jak bolesne wspomnienie inicjacji

przytul mnie tak mocno aby moje dłonie

wyrosły na twoich plecach przebiśniegami

Rozbierz mnie nad brzegiem morza

niechaj powracające fale

zmyją ślady porzuconych szat

niechaj na moich ustach

osadza się sól wigilijnych oczekiwań

ciągle pustego talerza

Rozbierz mnie tak abym nie czuła zimna

aby nie przenikał mnie chłód klamki

który uwił gniazdo w twojej dłoni

Rozbierz mnie tak

abym słyszała lot ptaków

abym czuła na sobie ich dotyk

niesiony z ciepłych krajów dzieciństwa

Rozbierz mnie tak

aby było mi do twarzy

z moją nagością

i nawet pod groźbą snu

nie odwracaj się plecami

do moich piersi

Elżbieta Kaźmierczak-Fryckowska

zdjecia mozna powiekszyc

Gdy pochylisz nade mna...

2011-12-26T15:01:00.003+01:00

Gdy pochylisz nade mna twe usta pocalunkami nabrzmiale
usta moje leca, jak dwa skrzydelka ze strachu biale -
krew moja sie zerwie, aby uciekac daleko, daleko,
i o twarz mi uderzy plonaca czerwona rzeka.
Oczy moje, ktore pod wzrokiem twym slodkim sie niebia,
oczy moje umra, a powieki je cicho pogrzebia.
piers moja w objeciu twej reki stopi sie jakby snieg,
i cala znikne jak oblok, na ktorym za mocny wicher legl.

Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

Kolysanka

2011-12-24T13:52:00.002+01:00

Oczy twe ciche sa jeszcze, oczy twe ciche sa jeszcze,
kiedy mnie bierzesz w ramiona -
spokojnych gwiazd plyna deszcze, lagodnych gwiazd plyna deszcze
   i snieg na sniegu gdzies kona...

W milczeniu zbladly nam twarze, w milczeniu zgasly nam twarze,
   i dusze bledna w milosci...
w blekitnym stoi oparze, w polsennym stoi oparze
   rozowe serce swiatlosci...

Spoczywam na twoim lozu, zasypiam na twoim lozu,
jak na dnie srebrzystych noszy,
stojacych gdzies na rozdrozu, wstrzymanych gdzies na rozdrozu
   w oczekiwaniu rozkoszy...

Maria Pawlikowska - Jasnorzewska

zdjecia mozna powiekszyc

Szwajcarskie impresje

2011-12-22T15:39:00.002+01:00

zdjecia mozna powiekszyc

Hibernacja

2011-12-15T11:56:00.001+01:00

zdjecia mozna powiekszyc

Stan wojenny duszy

2011-12-13T20:55:00.007+01:00

zdjecie mozna powiekszyc

I znowu mnie ponioslo...

Planowalam ignorowac dzisiejsza rocznice. To nie obojetnosc - raczej bezsilnosc.

Podobna do tej, która odczuwalam w niedziele rano 30 lat temu. Bylam za granica i gdy dowiedzialam sie przed sniadaniem w hotelu co sie stalo, próbowalam przede wszystkim zadzwonic do rodziców. Bezskutecznie....

Dzis, 30 lat pózniej czuje taka sama bezsilnosc. Wiem, ze dzieje sie cos zlego i nie wiem, jak temu zapobiec.

I ta wiadomosc, która dzis dostalam. Prezes TVP przeprasza za PRAWDE....

Naleze do osób, dla których licza sie bardziej fakty niz slowa.

Delikatna sprawa jest poruszanie faktów, które dotycza osób juz niezyjacych. Jednak jesli dotycza one osób publicznych, które tworzyly nasza historie, nie mozna ich tuszowac. Kazdy naród ma prawo do prawdy.

Dlatego ponioslo mnie dzis, bo wiem, ze sprawy poruszane na antenie TVP INFO sa prawda, istnieje mozliwosc dostepu do dokumentów Stasi komisji Gaucka potwierdzajacych te teze, znane sa powszechnie wypowiedzi tej osoby szkalujace Polske i naród polski.

Czuje sie znowu bezsilna wobec arogancji, zaklamania i manipulacji.

Jestesmy np. zmuszani do akceptacji humanitarnych kroków i ulaskawiania zbrodniarzy ze wzgledu na wiek i stan zdrowia ( wracaja wspomnienia innego zbiorowego zbrodniarza Ericha Honeckera, który naznaczony ciezka choroba szukal najpierw schronienia w Moskwie, skad udal sie do swojej córki do Chile, gdzie zmarl krótko pózniej) Zmuszani przez te same osoby, które nadal lekcewaza naród oklamujac go i manipulujac nim.

Jakkolwiek sama bylabym za zastosowaniem w stosunku do zbrodniarza smiertelnie chorego okolicznosci lagodzacych, decyzja o nich z ust ludzi depczacych podstawowe prawa obywatelskie jest dla mnie nie do zaakceptowania. Z bardzo prostego powodu.

Gardze ludzmi, którzy uzurpuja sobie prawo "wielkich zaslug dla ojczyzny", a w rzeczywistosci byli zdrajcami idei, w która wierzyly miliony Polaków, za która gineli niewinni ludzie.

Nie mam oporów myslec z pogarda o dzialaczu w czapeczce rozdzielajacym zupke dla ubogich i bawiacym sie godzine pózniej do rana z czerwonymi kolegami w "Bialej Dalii" w Konstancinie. Ani o innym, znanym mi osobiscie, który "szczesliwym zbiegiem okolicznosci" stal sie bardzo szybko wlascicielem sieci sklepów, dworku i olbrzymiej stadniny koni. Obydwaj juz nie zyja, podobnie jak bohater programu TVP INFO, czwarty jest prawdopodobnie smiertelnie chory. Nie mam zamiaru ich szkalowac, ale nie zgadzam sie i nie jestem w stanie zaakceptowac klamstw o ich rzekomych zaslugach dla kraju i narodu polskiego.

I znowu mnie ponioslo, 30 lat od pamietnego ranka 13 grudnia i pytam sie nie wiem po raz który, czy przyjdzie wreszcie taki dzien, gdy winni zostana pociagnieci do odpowiedzialnosci, naród przestanie byc otumaniany, oszukiwany i lekcewazony przez ta sama garstke "ludzi", która sprawuje nad nim wladze od kilkudziesieciu lat.

Wyspa Szczesliwa

2011-12-11T08:00:00.001+01:00

zdjecia mozna powiekszyc

Koniec jesieni

2011-12-07T11:49:00.000+01:00

zdjecia mozna powiekszyc

Erotic flowers

2011-12-06T21:47:00.001+01:00

zdjecia mozna powiekszyc

Adam Hanuszkiewicz

2011-12-04T03:11:00.005+01:00

Dowiedzialam sie dzis po poludniu o smierci Adama Hanuszkiewicza...

Odszedl jeszcze jeden wielki czlowiek polskiego teatru.

Nie sposób podsumowac w kilku zdaniach jego twórczosci. Byl nie tylko aktorem, rezyserem, dyrektorem teatru, ale i pierwszym dyrektorem Teatru Telewizji.
W tym czasie bylam mala dziewczynka, ale pamietam doskonale jego telewizyjne przedstawienie "Pana Tadeusza". Siedzialam pod stolem mojej ciotki oczarowana wprost tym co widzialam, mimo iz nie nie bylam wtedy jeszcze w stanie pojac calego kontekstu.

Mysle jednak, ze w tym momencie narodzila sie moja milosc do teatru.

Od czasów licealnych nie opuscilam prawie zadnego przedstawienia w moich ulubionych teatrach. Teatr Narodowy a pózniej Teatr Maly, który byl jego scena kameralna byly moimi ulubionymi.

Hanuszkiewicz byl wprawdzie bardzo kontrowersyjnym rezyserem, ale ja wprost pochlanialam jego przedstawienia. Byl inowatorem wspólczesnego teatru, jego legendarne inscenizacje pozostana na zawsze w mojej pamieci.

Bylam jego wierna fanka do momentu wyjazdu z Polski w 1981 roku.

W tym czasie znalam juz kilka osób z jego zespolu. Wtedy to dowiedzialam sie m.in., ze byl nie tylko czlowiekiem, który potrafil stworzyc w zespole rodzinna atmosfere, ale równiez dbal o swoich ludzi i staral sie pomóc, gdzie tylko mógl.

Kiedy w latach 80-tych przyjaciel mojej kolezanki przeníosl sie z Teatru Nowego w Poznaniu do Narodowego i mial problemy ze znalezieniem mieszkania w stolicy, Hanuszkiewicz pozwolil mu mieszkac w teatrze, dopóki nie znajdzie czegos odpowiedniego...

Kiedy dzis wracalam myslami do tamtych czasów, zajrzalam do mojego "archiwum teatralnego", którego jednym z cennych obiektów jest ogromny zbiór autografów aktorów i rezyserów. Mam kilka autografów Hanuszkiewicza, ale najcenniejszy jest ten pierwszy.

4 lutego 1973 roku po przedstawieniu "Makbeta" czekalam przed wyjsciem dla aktorów wraz z przyjaciólmi z liceum. Bylam wtedy w pierwszej klasie i nie tylko rok mlodsza od wszystkich ale i duzo mniejsza, wygladalam jak dziewczynka ze szkoly podstawowej. Gdy wyszedl Hanuszkiewicz, widac bylo, ze nie bedziemy mieli szansy tego dnia zdobyc jego podpisu, gdyz najwyrazniej gdzies sie spieszyl. Podeszlam mimo wszystko do niego i bez owijania w bawelne powiedzialam " Mistrzu, samo nazwisko mi wystarczy". Spojrzal na mnie zdziwiony i lekko zirytowany, ale sekunde pózniej spytal ile mam lat. Odpowiedzialam, po czym on jeszcze bardziej zdziwiony spytal mnie, co sadze o przedstawieniu. Prawdopodobnie watpil w umiejetnosc percepcji "malej dziewczynki".

Stwierdzilam wiec, ze prawdopodobnie nie ma czasu na wysluchanie moich wszystkich pozytywnych opinii, ale chetnie moge powiedziec, co mi sie nie podobalo. Wysluchal wszystkiego, poczatkowo z lekkim zdziwieniem, potem z wyraznym zainteresowaniem. W ten sposób mialam pierwszy raz w zyciu okazje bezposrednio po przedstawieniu podzielic sie moimi uwagami z rezyserem. Nasza rozmowa trwala chyba kilkanascie minut. Podczas gdy inni pilnie zbierali autografy, ja dyskutowalam z nim o Makbecie.

Wtedy nie bylam pewna, co wywarlo na mnie wieksze wrazenie - przedstawienie, czy krótka rozmowa z Mistrzem. Dzis juz wiem.

Czuje ogromny smutek. Teatr polski stracil kolejna wielka osobowosc.

Bawarska jesien

2011-12-01T17:35:00.007+01:00

zdjecia mozna powiekszyc

Gabrysia

2011-11-30T09:30:00.001+01:00

Dzisiaj minal rok...

Wiener Charme

2011-11-21T18:56:00.004+01:00

To prawda, Wieden to miasto wyjatkowe, pelne uroku i wdzieku...

Czas jakby tu sie zatrzymal, a w powietrzu czuc jeszcze zapach monarchii. Krótki spacer po ulicach przenosi kazdego w ulamku sekund w czasy Sissi i Franciszka Józefa.

Wieden byl i pozostal nadal niewatpliwie kulturalna stolica Europy. Widac to na kazdym kroku.

Tylko do jednej rzeczy trudno mi sie przyzwyczaic juz od lat. Jezyk, a wlasciwie dialekt, którym posluguja sie Wiedenczycy jest wprawdzie niepowtarzalny i brzmi bardzo miekko, ale mimo wszystko jest dla kazdego goscia z innego obszaru niemieckojezycznego "gewöhnungsbedürftig" czyli po prostu trudno sie do niego przyzwyczaic...

zdjecia mozna powiekszyc

A gdy ujrzymy sie znowu...

2011-11-15T13:05:00.004+01:00

Kiedyś po długich latach ujrzymy się znowu.
Łódź moja będzie w przystań wracała z połowu
Pereł, po które rozkaz twój na burz szaleństwo
Wyprawił mnie. Żądałaś, by niebezpieczeństwo
Było próbą miłości mej, a twym okupem.
W zachód różowy łódź ma wracać będzie z łupem.
Gdy na wód senność zaczną od skał padać cienie,
A morze będzie ciche jak moje znużenie.
Wiosło złożę i zwinę żagiel, jak tęsknotę
U progu ukojenia. Fale miekkie, złote
Nieść mnie będą spokojnie, jak blade godziny,
Na których szczęście płynie w wspomnienia krainy.
Na brzegu czekać będziesz. A gdy dotknę ziemi,
Milczenie będzie naszym powitaniem. Niemi
Popatrzymy na skarbów morzu wzięty przepych
Zgasłym spojrzeniem oczu od bujnych łez ślepych.
Pójdziem, a ty nie spytasz o moje przygody,
Gdy na twojego domu wchodzić będziem schody.
Aż kiedy w twym ogrodzie pod ciemnymi drzewy
Usiądziem chłodząc skronie letnimi powiewy,
Choć nie wyrzeknę słowa brzmiącego wyrzutem,
Uczujesz nagle w sercu boleśnie ukłutem
Żal obłędny, szalony lęk, jak zawrót głowy,
Żeś pierwszy lot mych tęsknot na mozół jałowy
Skazała, na tych marnych nam skarbów szukania,
I przeklniesz dzień, gdym słuchał twego rozkazania,
Choć nie zgadniesz, że jutro opuszczę twe progi:
Bom, błądząc, nad cię błędne swe pokochał drogi...

Leopold Staff

zdjecia mozna powiekszyc

Kolory nocy. Czerwony.

2011-11-09T23:13:00.004+01:00

zdjecia mozna powiekszyc

Kolory nocy. Niebieski.

2011-11-09T12:14:00.006+01:00

zdjecie mozna powiekszyc

Kolory nocy. Bialy.

2011-11-06T07:42:00.006+01:00

...A kiedy przyjdzie godzina rozstania,
Popatrzmy sobie w oczy długo, długo
I bez jednego słowa pożegnania
Idźmy - ja w jedną stronę... a ty w drugą.

Bo taka nam już pisana jest dola,
Że nigdy dla nas Jutro się nie ziści,
Wiecznie nam w poprzek stanie tajna WOLA,
Co tkliwość mieni w podmuch nienawiści.

Najmilsza moja! Leć, kędy cię niesie
Twych piórek zwiewność i krwi młodej tętno;
Leć, kędy życia pieśń wzdyma i gnie się
W rytmów tanecznych melodię namiętną;

Leć, kędy Rozkosz wyciąga ramiona
Po smutne serce człowieka tułacze,
Co w jej śmiertelnym spazmie drży i kona,
I wyje z bólu, i ze szczęścia płacze...

Leć... ale pomnij: w pogody uśmiechu,
W marzeń haszyszu i w smutków żałobie,
I w cnót dystynkcji, i w plugastwie grzechu
To wiedz, najmilsza: ja jestem przy tobie.

Oczyma na cię patrzę skupionemi,
Jak na misterium ważne, groźne prawie,
I co bądź czynisz, biedna Córo Ziemi,
Ja, brat twój starszy, ja ci błogosławię...

...Gdy będziesz cierpieć, ja ciebie pocieszę,
A gdy się zbrukasz, wówczas wiedz, ty droga:
Ja cię wysłucham i ja cię rozgrzeszę,
Bo taką władzę mam daną od Boga.

W twe dłonie wtulę twarz od tęsknot bladą,
O twe kolana głowę oprę biedną,
A ty mi bajaj, o Szecherezado,
Twych cudnych nocy, ach, tysiąc i jedną...

...A kiedy przyjdzie godzina spotkania,
Może w nas pamięć dawnych chwil poruszy
I bez jednego słowa powitania
Popatrzym sobie aż w samo dno duszy...

Tadeusz Boy Żeleński

zdjecia mozna powiekszyc

Moje miasto

2011-11-03T09:59:00.002+01:00

Troche inne spojrzenie na moje miasto.
Inna pora lub inna perspektywa sprawiaja, ze dostrzegam rzeczy na ogól niewidoczne...
Zdjecia z kilku ostatnich lat.

zdjecia mozna powiekszyc

Zaduszki

2011-11-02T08:33:00.002+01:00

          (...) Żal że się za mało kochało
                Że się myślało o sobie
                Że się już nie zdążyło
                Że było za późno

            ks. Jan Twardowski   ( fragm.)

zdjecia mozna powiekszyc

Wszystkich Swietych

2011-11-01T12:30:00.005+01:00

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dzwięk troche niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widziec naprawde zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzec
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a bedziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiac o miłosci
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

ks. Jan Twardowski

zdjecia mozna powiekszyc

Jesienna nostalgia... (2)

2011-10-28T15:48:00.005+02:00

zdjecia mozna powiekszyc

Just like heaven..

2011-10-21T02:13:00.004+02:00

zdjecia mozna powiekszyc

Dla milosnika tanga i poezji...

Show me how you do that trick
The one that makes me scream he said
The one that makes me laugh he said
And threw his arms around my neck
Show me how you do it
And I promise you I promise that
I'll run away with you
I'll run away with you

Spinning on that dizzy edge
I kissed his face and kissed his head
And dreamed of all the different ways I had
To make him glow
Why are you so far away, he said
Why won't you ever know that I'm in love with you
That I'm in love with you

You, soft and only
You,lost and lonely
You, strange as angels
Dancing in the deepest oceans
Twisting in the water
You're just like a dream
You're just like a dream

Daylight licked me into shape
I must have been asleep for days
And moving lips to breathe his name
I opened up my eyes
And found myself alone alone
Alone above a raging sea
That stole the only boy I loved
And drowned him deep inside of me

You, soft and only
You, lost and lonely
You, just like heaven

You, soft and only
You, lost and lonely...

Jesienna nostalgia... (1)

2011-10-19T15:25:00.004+02:00

zdjecia mozna powiekszyc

Kolory jesieni

2011-10-17T06:17:00.000+02:00

Czarne i biale

2011-10-15T14:45:00.001+02:00

Wulkany

2011-10-11T22:36:00.003+02:00

...widziane z daleka i z bliska

Hurra!

2011-10-09T11:00:00.006+02:00

Sobota, 08.10.2011 23:30

W mysl zasady, ze juz ukonczenie zawodów jest zwyciestwem, mój Ironman zwyciezyl i to z duzym sukcesem.

Po pierwsze osiagnal swój cel i przekroczyl mete przed zachodem slonca, co jest marzeniem kazdego uczestnika, po drugie poprawil swój rekord z poprzednich zawodów o ponad godzine! W tej samej grupie wiekowej.

Jestem bardzo, bardzo dumna!

A wszystko tak sie zaczelo...

Niedziela, 09.10.2011 10:00

Miasto jeszcze zyje mistrzostwami, dzis odbedzie sie kilka imprez, ale powoli przyzwyczajamy sie do "nowego zycia" bez treningów.

Hmm... wlasciwie, to ja sie przyzwyczajam, mój Ironman biega juz gdzies wzdluz wybrzeza...

Chce jak najszybciej opuscic Hawaje, nie cierpie tego klimatu i juz mnie ciagnie do miejsca, gdzie jest chlodniej i gdzie rozpoczyna sie wlasnie najpiekniejsza jesien na swiecie...

We wtorek wieczorem lecimy do Bostonu, przed nami 12 godzin lotu...

Preludium

2011-10-08T10:08:00.006+02:00

Aloha,
ostatnie treningi dobiegaja konca, teraz pozostaje tylko zachowac spokój i optymizm.

Odrobina romantyzmu tez nie zaszkodzi .)

zdjecia mozna powiekszyc

Zielony ogród

2011-10-07T22:35:00.004+02:00

Po krótkim pobycie na Oahu i po ekspresowych odwiedzinach najstarszej hawajskiej wyspy, zwanej tez "ogrodem", wyruszam dzis na Big Island.
Ironman & Co po tygodniowym pobycie w Kona zaczynaja liczyc godziny...

Do startu pozostala niecala doba...

na lotnisku

2011-10-05T04:13:00.005+02:00

prawie 6 godzin postoju i oczekiwania na ostatnie polaczenie. W Europie to juz noc.
I znowu dzien, który bedzie trwal prawie 40 godzin...

Kolory Europy

2011-10-03T12:22:00.001+02:00

Sladami niedzwiadka

2011-09-16T15:44:00.006+02:00

Pobyt w bawarskiej czesci Alp wykorzystalam na mala wyprawe sladami brunatnego niedzwiadka Bruno. Piec lat temu Bruno przybyl tu z Wloch i swoimi wedrówkami po okolicy wzbudzil nie tylko sensacje, ale emocjonalne dyskusje i w koncu pelne oburzenia reakcje na likwidacje "problemowego niedzwiedzia."

Kto nie zna tragicznej historii niedzwiadka Bruno: LINK

Przebywajac teraz w tych okolicach nie moglam pozbyc sie wrazenia, ze tylko czlowieka, jednyna "rozumna" istote na tej planecie stac na taka hipokryzje.

Z jednej strony ekologia, ochrona srodowiska, walka o zachowanie zagrozonych gatunków i lasów tropikalnych. Szczycimy sie coraz wieksza ekologiczna swiadomoscia i staramy sie uczulac przyszle pokolenia na ochrone srodowiska i ratunek naszej planety. I slusznie - w koncu jestesmy tu tylko goscmi - pojawiamy sie i znikamy - a nasza planeta istnieje juz od wieków.
Z drugiej strony nie jestesmy jednak milymi goscmi - niszczymy i poswiecamy wszystko, co w jakikolwiek sposób moze nam przyniesc profit. Komputery, telefony komórkowe - uganiamy sie za najnowszymi modelami. Do ich produkcji niezbedny jest koltan, którego zloza znajduja sie m.in w Kongo. Mimo zakazu ONZ nadal wydobywa sie tam nielegalnie koltan, gdyz jest on niezbedny równiez do produkcji czolgów i rakiet.
Spoleczenstwo kojarzy te fakty jedynie moze z wojna domowa na tych terenach, ale pomija sie milczeniem problem goryli, których naturalne srodowisko jest w ten sposób niszczone i ich gatunek powoli wymiera.
Jest to tylko jeden z bardzo wielu przykladów....
Jak pogodzic w takiej sytuacji nasze postepowanie z ekologia, ochrona srodowiska, czlowieczenstwem?

Brunatny niedzwiadek "osmielil sie" wtargnac na tereny, gdzie od ponad 170 lat nie spotkano zadnego przedstawiciela jego gatunku (choc w sumie jest to i bylo zawsze jego naturalne srodowisko) wywolujac tym wielkie zamieszanie, niezliczona ilosc relacji TV, dyskusji, akcji majacych na celu wyploszenie go z tego obszaru, wydanie oficjalnej zgody na odstrzal, wycofanie jej po wielu protestach ludnosci i organizacji i w koncu ponowna zgode, której konsekwencja byla likwidacja zwierzecia.

W Kanadzie ludnosc dawno juz przyzwyczaila sie do obecnosci niedzwiedzi, przy zachowaniu pewnych zasad i srodków ostroznosci jest mozliwa koegzystencja, dla turystów sa nawet w pewnym sensie atrakcja i jednoczesnie sporym zródlem dochodu dla mieszkanców niektórych prowincji.

W Alpach 5 lat temu niedzwiadek wedrujacy po okolicach stal sie "problemem", którego jedynym rozwiazaniem okazalo sie uzycie broni mysliwskiej...

Tydzien w górach

2011-09-13T16:28:00.004+02:00

Ironman

2011-08-24T15:29:00.011+02:00

Znalazlam przyjemny filmik, dosyc tendencyjnie gloryfikujacy uczestników najbardziej prestizowych Mistrzostw Swiata Ironman.

W rzeczywistosci sa to mordercze zawody z bezwzglednymi zasadami, w piekielnie tropikalnych warunkach atmosferycznych, dla najbardziej odpornych, silnych i zdyscyplinowanych... slowem dla prawdziwych "ludzi ze stali".

Wiem o czym mówie - kilka lat temu kibicowalam na Big Island pasjonatom tego sportu, w tym roku czeka mnie to samo.

Podczas gdy ja mysle z przerazeniem tylko o tym , jak wytrzymam te temperatury i wilgotnosc powietrza, innych czekaja w tych warunkach jedne z najciezszych i najtrudniejszych zawodów na swiecie.

Corocznie startuje ok. 1800 osób w Ironman na Hawajach. Zawodowcy, którzy stanowia znikomy procent uczestników kwalifikuja sie w inny sposób, dla amatorów pozostaja dwie mozliwosci - dosyc ryzykowny udzial w loterii, lub kwalifikacja w zawodach rangi Ironman.

Przygotowania do zawodów trwaja kilka miesiecy. Mój Ironman wkroczyl w ostatnia faze treningów, tydzien przed startem leci juz na Hawaje. Wprawdzie zna juz trase i wie, co go tam oczekuje, ale niezmiernie wazne i pomocne jest stopniowe przyzwyczajenie sie do klimatu i ostatnie treningi na miejscu.

8 pazdziernika o 7 rano miejscowego czasu amatorzy wystartuja w pierwszej dyscyplinie, kwadrans przed nimi startuja zawodowcy.

Plywanie odbywa sie na dystansie 3,86 km na otwartym oceanie:

Zawodnicy przedostaja sie przez waska plaze w zatoce do punktu startowego, który lezy oddalony ok. 100 m od brzegu. Wystrzal ze starej zabytkowej armaty rozpoczyna zawody.

Plywanie jest chyba "najlagodniejsza" czescia zawodów, istnieje wprawdzie zakaz stosowania neoprenu, ale przy temperaturze Pacyfiku o tej porze roku (26-30°C) jest to raczej oczywiste.

Niemniej jednak jest to równiez trudna konkurencja, gdyz dlugodystansowe plywanie na otwartych akwenach wymaga niewatpliwie wiecej wysilku niz na zamknietych. Nie obowiazuje zaden okreslony styl plywacki, trase wzdluz wybrzeza w kierunku poludniowym i z powrotem zawodnicy musza pokonac w limitowanym terminie (do 2:20 h)

Polowe trasy wyznaczaja przewaznie 2 statki, na pokladzie których za spora cene mozna obserwowac z bliska zmagania zawodników.

Zawodowcy koncza najczesciej ten etap po ok. 50 min.

Po prysznicu i zmianie ubioru w strefie zmian (czas T1 i pózniej T2 sa wliczane do lacznego czasu wyscigów) nastepuje drugi etap - jazda na rowerze.

180,2 km wzdluz wybrzeza z Kona do Hawi i z powrotem.

Wiekszosc trasy to tereny pól wulkanicznych, gdzie temperatura dochodz do 40° C i wilgotnosc powietrza do 90%. Ale nie tylko temperatury, równiez silne wiatry (Mumuku) wiejace w poludnie utrudniaja niezmiernie wyscigi.

Pierwsze 15 km prowadzi przez miasto, nastepne 60 km juz po Highway w kierunku Hawi - to wlasnie owe slynne pola wulkaniczne, chyba najtrudniejszy odcinek wyscigów.

W okolicach Hawi robi sie coraz bardziej zielono, ale jednoczesnie trasa zaczyna prowadzic "pod górke". Zmiana kierunku w Hawi gwarantuje z jednej strony dalsze 30 km "z górki", ale mimo wszystko jazda wymaga duzej koncentracji ze wzgledu na silne wiatry od wybrzeza.

Nastepne 60 km to znowu pola wulkaniczne, nie tylko mordercze temperatury, ale koniecznosc zachowania tempa, aby nie tylko zdazyc na mozliwosc jazdy "z wiatrem", ale i uciec przed wiatrami Mumuku, które wieja tam ok. poludnia.

Zawodowcy potrzebuja na pokonanie tego etapu max. 4,5 godz, pozostalych obowiazuje zachowanie limitu (10:30 h od startu) aby móc brac udzial w ostatnim etapie - maratonie.

Po nastepnej strefie zmian (T2) oczekuje ich jeszcze 42,195 km biegu.

Trasa równie trudna, juz poczatek maratonu na dosyc stromej Palani Road jest wyczerpujacy, ale chyba najtrudniejszy moment dla kazdego zawodnika to ponowny odcinek z centrum miasta prowadzacy stroma Palani Road w kierunku Queen K. Highway. Szeroka ulica, na której 2-km odcinek do Energy Lab zdaje sie nie miec konca. Powietrze "stoi tam w miejscu", a pozostali zawodnicy znikaja z pola widzenia w goracej fali bijacej od asfaltu.

Wiekszosc zawodników przezywa tam swój psychologiczny moment zalamania i tylko swiadomosc zblizajacej sie mety i z niczym nieporównywalny moment radosci i satysfakcji po jej przekroczeniu pozwala im dotrwac do konca.

Zawodowcy potrzebuja ok 2:45 h na przebieg maratonu, laczny czas zwyciezców wynosi ok. 8 godzin ( mezczyzni) i 9 godzin ( kobiety)

Amatorzy maja lacznie 17 godzin, czyli musza zakonczyc zawody przed pólnoca.

Kazdy stara sie przekroczyc mete "przed zachodem slonca" tzn. przed godz 20:00 miejscowego czasu. Jest to juz wyczyn godny podziwu, gdyz wiem z wlasnego doswiadczenia (kibica), jakie meki przezywaja w czasie tych morderczych zawodów.

Dla mnie sam fakt ukonczenia mistrzostw Ironman jest rzecza zaslugujaca na wielki podziw i szacunek.

Wyspa Szczesliwa ( 1 )

2011-08-15T00:40:00.002+02:00

Pierwszy dzien

Wyspa Szczesliwa ( 2 )

2011-08-15T00:30:00.002+02:00

Drugi dzien

Wyspa Szczesliwa ( 3 )

2011-08-15T00:20:00.003+02:00

Trzeci dzien

Mewa

Tęsknota nade mną szeleszcze.

Trąca mnie skrzydłem mewim.

Czy wciąż ta sama jeszcze?

Nie wiem! nie wiem ...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

W objeciach nocy

2011-08-15T00:10:00.009+02:00

Gdzieś ty

Gdzieś ty, o gdzieś ty?... Kocham cię, jedyna,

kocham cię zawsze... Zdasz mi się tak bliska,

że tylko rękę wyciągnąć ku tobie,

a ręka, zda się, twą rękę uściska.

I tylko ramię wyciągnąć ku tobie,

a ramię kibić twą obejmie wiotką,

i tylko lekko zgiąć cię, a ku piersi

ty się pochylisz i uśmiechniesz słodko...

I tylko usta wyciąnąć, a twoich

ust się poczuje pocałunek... Nieba!

Aby już nigdy nie zatęsknić do niej,

ileż lat jeszcze przetęsknić potrzeba?..

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Hymn do miłości

(...) Szukałem Ciebie pośród kobiet roju,

czekałem Ciebie o każdej godzinie,

i pełen byłem trwóg i niepokoju,

że zanim przyjdziesz, życie moje minie.

Bo nie wątpiłem, że jesteś, że moje

oczekiwanie nie jest czczem złudzeniem,

że niedaleko gdzieś od Ciebie stoję

z moją tęsknotą, nadzieją, pragnieniem.

Od lat już całych niewidzialnym cieniem

byłem przy Tobie, szukając daremnie

w kobietach Ciebie, coś istniała w mnie.

Ciebie poczułem przed dawnemi laty,

gdy głos w noc cichą zabrzmiał mi nad głową,

a mnie się zdało, że się sypią kwiaty,

że kwiatem na mnie pada każde słowo...

Lata tęskniłem za taką rozmową

i latam czekał, aż się znów powtórzy...

Przyszła — przebrzmiała, jak więdnie liść róży

z kochanej ręki, który barwą bladą

długo swój dawny szkarłat przypomina,

z którym się kończy dzień i dzień zaczyna

i z którym wreszcie na sercu w grób kładą.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Danae Tycjana

Na miękkim puchu białego posłania
promienna cała od słońca pozłoty,
Danae, Zeusa spragniona pieszczoty,
z osłon swe ciało dziewicze odsłania.

Z niebios się ku niej świetlny obłok słania
i nagle deszcz zeń na nią spada złoty:
to bóg, miłosnej czując żar tęsknoty,
zwisł nad cichego pełnią pożądania.

Nagie jej ciało widzi i błękitu
jej wielkich cudnych źrenic blask przymglony,
senny, wśród boskiej rozkoszy zachwytu.

Przed złotym deszczem, od słonecznej strony,
u stóp jej białych, podobny do świtu
gdy dnieje, Amor uchodzi spłoniony.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Bezkresy slodyczy

2011-08-15T00:01:00.006+02:00

Gdybyś ty była

Gdybyś ty była szklannym jeziorem

patrzałbym w toń twą przez całe życie;

gdybyś ty była zielonym borem

słuchałbym szumu twego w zachwycie;

gdybyś ty była pustką bezludną

dla ciebie świata zrzekłbym się śmiele;

gdybyś ty była śmiercią — o cudna! —

szedłbym do ciebie, jak na wesele.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Zacisza

Są te zacisza, gdzie dusza omdlewa

w jakimś przedziwnie słodkim upojeniu;

gdzie plamy słońca kładą się na cieniu

jak złote wyspy na mórz ciemnej toni;

gdzie czasem cicho przelatuje mewa,

lub słowik z krzewów różanych zadzwoni.

Są te zacisza, gdzie się dwa oddechy,

jak dwa gorące promienie słoneczne,

łączą ze sobą, gdzie się w gardła mleczne

wpija pragnące usta, rozpalone,

gdzie roztapiają się w niemoc uśmiechy

i z biódr i piersi zrywa, się zasłonę.

Są pocałunki, które serca drgnienia

tamują w piersi odetchnąć niezdolnej,

rozkosz rozkoszy odczuwania wspólnej,

najwyższa z wszystkich, co z śmiercią graniczy;

są nieskończone zmysłów upojenia,

bezdnie pożądań, bezkresy słodyczy.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Kocham cię, światło

Kocham cię, światło! Na moje źrenice

zlewasz się falą; nurzam się w niej, tonę,

oczy ku tobie wznoszę roztęsknione,

Na twej jasności promienną mgławicę.

Kocham cię, jasna! Patrzę na twe lice,

oczu szafiry rzęsą ozłocone,

na krasę twoich ust —patrzę i płonę,

tym więcej pragnąc, im więcej się sycę...

Kiedy mię światło falą opromienia,

zda mi się, czuję twoje uściśnienia,

a gdy w ramiona ciebie, jasna, chwytam,

całą mi światła płonie świat ozdobą

i sam już nie wiem, i sam siebie pytam:

czyś ty jest światłem? czy światło jest tobą?

Kazimierz Przerwa-Tetmajer

Nike

2011-08-08T03:09:00.003+02:00

Ty jesteś jak paryska Nike z Samotraki,

o milosci nieuciszona!

Choć zabita, lecz biegniesz z zapalem jednakim

wyciagajac odciete ramiona...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Wiosna w sierpniu

2011-08-03T15:41:00.006+02:00

Hyazinthen

Fern hallt Musik; doch hier ist stille Nacht,
Mit Schlummerduft anhauchen mich die Pflanzen;
Ich habe immer, immer dein gedacht,
Ich möchte schlafen, aber du mußt tanzen.

Es hört nicht auf, es rast ohn Unterlass;
Die Kerzen brennen und die Geigen schreien,
Es teilen und es schließen sich die Reihen,
Und alle glühen; aber du bist blass.

Und du mußt tanzen; fremde Arme schmiegen
Sich an dein Herz; o leide nicht Gewalt!
Ich seh dein weißes Kleid vorüberfliegen
Und deine leichte, zärtliche Gestalt. – –

Und süßer strömend quillt der Duft der Nacht
Und träumerischer aus dem Kelch der Pflanzen.
Ich habe immer, immer dein gedacht;
Ich möchte schlafen, aber du mußt tanzen.

Theodor Storm 1851

Far off the sound of music, but here the stillness of the night,

The blossoms breathe on me their soporific scent;

I have always, always thought of you,

I want to sleep, but you must dance.

The constant movement without pause;
The burning candles and the screaming violins,
The rows of dancers part and close,
Their faces glow, but you are pale.

And you must dance. The arms of strangers
Nestle close to you; O let not your purity suffer violence!
I see your white dress flowing past
And your lithe delicate form. – –

And sweeter and more dream-like still
The night's cloying scent pours from the blossom’s chalice.
I have always, always thought of you;
I want to sleep, but you must dance.

tlumaczenie Irene Hedlin 1982

Au loin chante la musique et ici la nuit se tait,
Les plantes m’encensent de leur parfum grisant;
Tu m’as toujours, toujours hanté l’esprit,
Je voudrais dormir; mais toi il faut que tu danses.

Cela n’arrête pas, la musique ne cesse de tourbillonner;
Les bougies se consument et les violons crient,
Les danseurs en rang se séparent et se retrouvent,
Et tout le monde exalte, tandis que toi tu es pâle.

Et toi il faut que tu danses; des bras étrangers se serrent
Contre ton cœur; O ne souffre pas la violence!
Je sens frôler et passer devant mes yeux
Ta robe blanche et ta silhouette légère et tendre. – –

Et le parfum de la nuit se développe avec plus de douceur
Et il s’échappe du calice des fleurs avec plus de rêverie.
Tu m’as toujours, toujours hanté l’esprit;
Je voudrais dormir ; mais toi il faut que tu danses.

tlumaczenie Jean Lefebvre 2003

Quality time

2011-07-31T15:49:00.003+02:00

Jezyk polski jest jezykiem dosyc ubogim. Pojecie "zazdrosc" ma prawie we wszystkich jezykach swiata dwa odrebne okreslenia, w zaleznosci od znaczenia. W jezyku niemieckim istnieja slowa Neid i Eifersucht, angielskim : envy i jealousy, francuskim: envie i jalousie, w hiszpanskim: envidia i celo...

Okreslenie quality time nie ma polskiego odpowiednika. Moze wlasnie dlatego wiele osób nie jest w stanie zrozumiec znaczenia tego pojecia.

Jak z kazda rzecza interpretacja jest zalezna od wielu czynników i nie musi ograniczac sie do klasycznego rozumienia tego pojecia czyli mówiac w skrócie - czasu dla umocnienia socjalnych wiezi.

Ponad 20 lat temu, syn mojej znajomej, mlody chlopak, krótko przed matura zostal skonfrontowany z diagnoza, która w sposób bezwzgledny i okrutny okreslila z dosyc duza dokladnoscia dlugosc jego zycia.

Po róznych emcjonalnych hustawkach postanowil wypowiedziec walke swojemu wrogowi, który juz nieodwracalnie opanowal jego organizm. Postanowil zyc, jak planowal, realizowac swoje zamierzenia i ignorowac jak dlugo sie da, to, co bylo oczywiste.

Zdal mature i rozpoczal studia, o których marzyl cale zycie. Spelnial w miare mozliwosci wszystkie swoje marzenia, jak dlugo to bylo mozliwe. Nawet te, które innym wydawaly sie bez sensu.

Nie wiem czy to wlasnie jego samozaparcie, czy inne czynniki mialy wplyw na to, ze udalo mu sie przedluzyc wyrok smierci o prawie 3 lata, co uchodzilo wtedy za cud w medycynie.

Bardzo mi bliska osoba zyje z podobnym wyrokiem od przeszlo roku. Nie tylko choroba jest bezwzgledna, ale i inne schorzenia uniemozliwiaja jakakolwiek terapie.

Jej quality time to okres, który przezywa bardzo swiadomie. Fakt, ze staramy sie wspólnie spelniac jakies jej drobne marzenia lub ze ignoruje chorobe, która ja niszczy z dnia na dzien jest dla niektórych trudny do zrozumienia. Nie wiem nawet, czy to tylko bardzo ograniczona swiadomosc osób, które uwazaja, ze starszej i chorej osobie "nie oplaca sie" planowac cos na przyszlosc, czy po prostu tylko zwykla ludzka zazdrosc.

Tego typu reakcje nie sa nawet warte analizy, sa jednak powodem do pewnych refleksji. Czasami okazuje sie, ze ludzie, których uwazalismy za naszych przyjaciól, pokazuja dopiero po latach swoje prawdziwe oblicze.

Od wielu lat interesuje sie sytuacja ludzi starszych.

Jestem w tej szczesliwej sytuacji, ze znam dobrze polska mentalnosc i mentalnosc "zachodnia". Paradoksem jest fakt, ze wlasnie Polacy, którzy uzurpuja sobie prawo do traktowania ich jak narodu szanujacego swoich seniorów, sprawujacego opieke nad nimi, integrujacego ich w swoje zycie - jednoczesnie szufladkuja te osoby do kategorii zuzytych obiektów, bez jakichkolwiek marzen, fantazji i potrzeb.
Niemalze na calym swiecie mozna spotkac sie z ogromna tolerancja w stosunku do ludzi starszych i nikogo nie dziwi, a tym bardziej nie drazni fakt, ze osoby te zyja tak, jakby mialy przed soba jeszcze cale zycie, a nie tak, jak oczekuje sie od nich w Polsce - skromnie (w sensie - "tanio"), bez zadnych potrzeb i fantazji, w domowym zaciszu oczekujacych na swoja kolejke u sw. Piotra.

ach co to byl za slub!

2011-07-04T09:17:00.005+02:00

Wypad do Tyrolu na slub znajomych nie mógl sie obyc bez krótkiej sesji zdjeciowej.

lazurowy weekend

2011-06-22T11:11:00.005+02:00

Spotkanie z matka

2011-05-26T12:20:00.004+02:00

Ona mi pierwsza pokazała księżyc
i pierwszy śnieg na świerkach,
i pierwszy deszcz.

Byłem wtedy mały jak muszelka,
a czarna suknia matki szumiała jak Morze Czarne.

Noc.

Dopala się nafta w lampce.
Lamentuje nad uchem komar.
Może to ty, matko, na niebie
jesteś tymi gwiazdami kilkoma?

Albo na jeziorze żaglem białym?
Albo fala w brzegi pochyłe?
Może twoje dłonie posypały
mój manuskrypt gwiaździstym pyłem?

A możeś jest południową godziną,
mazur pszczół w złotych sierpnia pokojach?
Wczoraj szpilkę znalazłem w trzcinach --
od włosów. Czy to nie twoja?

*
Ciemne olchy stoją na moczarze,
rozsypuje się w mokradłach próchno
Ej, rozświstał się wiatr na fujarze,
małe gwiazdki nad olchami zdmuchnął

Mała myszka przez ścieżkę przebiegła
Drogę Mleczna nietoperz wymierzył
I wiatr ucichł nagle. I zza węgla
z fajka srebrną w zębach wyszedł księżyc

Rozświeciły się świeceniem wielkim
chmury, dziuple, żołędzie i sęki --
jakby cały świat był srebrnym świerkiem,
srebrnym bąkiem grającym piosenki.

*
Listki drżeć zaczynają,
ptaki w ton uderzają,
słońce wschodzi nad knieję,
słońce jak śnieg topnieje.

Listkom roznąć, opadać,
ptakom też wiecznie nie żyć,
słońcu wschodzić, zachosdzić,
sercu gwiazdy i skrzypce.

*
Jak pudełko świeczek choinkowych,
nagle, w ręku, gdzieś od dna kredensu,
myśli nagle tak wchodzą do głowy,
serce trąca, i sercem zatrzęsą,.

Świeczki takie kupowała mama,
One drzemią. W nich śpi piękny zamiar.

Tylko rozwiń je i tylko zapal,
a zobaczysz, co z tego wyniknie:
w świeczkach błyśnie drogiej twarzy owal.
Matka palec wzniesie. Wiatr ucichnie.

Matkę w ręce ucałuj i włosy,
potem śniegu po uliczkach rozsyp,
żeby błyskał się i żeby chrzęścił

Potem wszystkie światła, co migocą,
do walizki zamknij. Otwórz nocą,
jeśli w drodze spotka cię nieszczęście

*
Lato w lesie. Ciemność zielona w świerkach
Szałwia. Zajęczy szczaw.
Niebo obłoki zdejmuje. Ptak zerka.
Trzmiele brzęczą wśród traw.

Motyle żółte i białe, jak latające listy.
Cisza i światło
A tam dalej i dalej, za tym pagórkiem piaszczystym,
też jest lato.

Niebo to jest małe miasteczko w niedziele,
gwiazdy gapią się na ziemię z okien,
a wiadomo, ze gwiazd jest wiele
i że wszystkie są niebieskookie.

A tam w rogu, w mieszkaniu z balkonem,
w jednym oknie, gdzie kwiat czerwony,
a to drugie okno z drugim kwiatem...

tam ty mieszkasz. I pogrzebaczem
fajerki przesuwasz. I płaczesz
Bo tak długo czekasz na mnie z obiadem.

*
Idę do ciebie. W twoją zieleń,
I w twoje śniegi. I w twój wiatr.
W twój niezmierzony idę świat,
gdzie pory roku na twej dłoni
trojaka jak Ślązaczki tańczą
i kurz się wzbija, skrzypi wóz,
odyniec biegnie przez mokradła
i jeleń rośnie pośród światła,
co, dzwoniąc, bębniąc, tarabaniąc,
zaspane gwiazdy strząsa z brzóz

Jesień to skrzypce potłuczone,
bezradna myśl nad ćwiercią smyczka,
zima to plecy twoje białe,
lato -- jak złota rękawiczka,
która porzucił w sadzie Jan,
ten Kochanowski, co mu łyżką
wystarczy stuknąć, a już wszystko
tańcuje, niebo się otwiera,
niebo niebieskich pełne piór,
truchleje wilk, basuje bór,
głosem Szekspira i Homera.

Ze srebrnych, księżycowych jezior
delfin wysuwa ucho, jesiotr
słuchaniem skraca sobie pobyt.
A z lasu truchcik sarnich kopyt.
Z rybackich ognisk bucha dym,
skwierczy na sadle plotka żółta --
to w wierszach Jana tak. I w nim
zakotwiczona moja nuta;
i wszystkie, wszystkie, wszystkie muzy,
bemole wszystkie, rytm i rym,
i księżyc, mój ubogi kuzyn,
co na telegraficznych drutach
nocą nabija sobie guzy.
But zgubił Choć jest cały światłem,
we łbie rozumu ani szczypty.
I nieskończonym sznurowadłem
wplątał się w moje manuskrypty.

Konstanty Ildefons Gałczyński

Andora

2011-05-25T10:28:00.003+02:00

Przejazdzka wzdluz wybrzeza Morza Sródziemnego zakonczyla sie spontaniczna wycieczka do Andory. Dotychczas niewiele wiedzialam o tym malym ksiestwie lezacym miedzy Francja i Hiszpania. Wyobrazalam sobie, ze jest to troche wieksze wydanie ksiestwa Monaco. Niezupelnie...

Pierwsze wrazenie to bardziej zdziwnienie niz podziw.

Andora jest najwiekszym z mini-panstw w Europie, jest pieknie polozona, ale dojezdzajac tam z Francji, kiedy wreszcie na wysokosci ponad 2400 m dociera sie do przejscia granicznego trzeba nastawic sie na sporo niespodzianek. Przede wszystkim Andora nie posiada autostrad, jedynie 6 glównych ulic, wszystkie na szczescie asfaltowane, czego nie mozna powiedziec o bocznych ulicach. Krajobrazy dla milosników gór sa niewatpliwie piekne, ale architektura pozostawia wiele do zyczenia. Andora jest nastawiona glównie na turystyke - widac to zaraz po przekroczeniu granicy. Hotele, glównie dla milosników sportów zimowych i ogromna ilosc sklepów. Ksiestwo jest prawdziwym rajem podatkowym, panstwo nie naklada podatków na wiekszosc artykulów - widoczne to jest na kazdym kroku. Turysci kupuja alkohol, papierosy, towary luksusowe (kosmetyki, markowe ubrania itp). Przepisy celne pozwalaja jednak wywozic ograniczona ilosc towarów, w zwiazku z tym kontrole graniczne przy wyjezdzie niewiele odbiegaja od kontroli granicznych za czasów komuny w Polsce. Moze sa nawet gorsze, samochód moich poprzedników zostal rozlozony niemalze na czynniki pierwsze.

Objechalam Andore wszerz i wzdluz i nie spotkalam tam lotniska, jedynie jedno (prawdopodobnie prywatne) dla malych latadelek i kilka "postojów" dla helikopterów. Najblizsze duze miedznarodowe lotniska znajduja sie w Tuluzie albo w Barcelonie. Linii kolejowych tez nie posiadaja, wlasciwie nic dziwnego na takich wysokosciach. Kursuja tam jedynie autobusy. Taksówki maja postoje tylko w stolicy i w Escaldes-Engordany, ale mozna je zamawiac praktycznie z kazdego miejsca.

Oczywiscie maja ograniczenia predkosci: 90 km/h, na terenach zabudowanych 40 km/h!!!

Andora jest wspólksiestwem, glowami panstwa sa hiszpanski biskup i prezydent Francji.
Rodowitych Andorczyków jest tam chyba malo ( sytuacja podobna jak w Monaco), tym bardziej, ze obywatelstwo mozna nabyc dopiero po 25 latach. Wiekszosc to Hiszpanie, Portugalczycy, Francuzi. Takie tez jezyki slychac na kazdym kroku, choc oficjalnym jezykiem urzedowym jest katalonski.

Mimo iz Andora nie nalezy do UE, srodkiem platniczym jest euro.

Fakt, ze Andora jest rajem podatkowym rzuca sie w oczy szczególnie w stolicy, gdzie znajduja sie liczne banki i siedziby miedzynarodowych firm.

Ogólnie jednak mozna powiedziec, ze w odróznieniu od Monaco, które jest rajem dla milionerów, Andora jest jedynie rajem dla turystów. W konsekwencji Monaco cechuje sie bogactwem i przepychem polaczonym z elegancja, natomiast Andora glównie - bezgusciem.

Niemniej jednak, przebywajac w tamtych okolicach warto na pewno wybrac sie na jednodniowa wycieczke, a dla milosników sportów zimowych jest to niewatpliwie ciekawa alternatywa.

"Plagiator"

2011-05-19T11:55:00.002+02:00

Lubie czasami bawic sie momi zdjeciami i ich pokrewnymi "stworami". Powstaje z tego nieraz muzyczne video, które dla zabawy wstawiam do You Tube.

Niedawno znajomy zwrócil mi uwage, ze ktos ukradl mój collage, albo nawet caly film, dodal co nieco i wstawil równiez do You Tube.

Fakt ten wlasciwie bardziej mnie ubawil niz zdenerwowal, gdyz nie traktuje mojej "twórczosci" powaznie, ale mimo wszystko napisalam do niego wiadomosc, ze ... wypadaloby chociaz zapytac...

Odpowiedzial, bardzo lapidarnie i zgyzliwie, ze znalazt zdjecie w google. Forma jego odpowiedzi troche mnie zdenerwowala, wiec odpisalam juz mniej dowcipnie standartowym tekstem, który wstawia agencja Getty Image pod moimi wszystkimi zdjeciami.

Odpowiedz przyszla dosyc szybko, tym razem juz nie po angielsku, tylko w jego ojczystym jezyku i jak podejrzewam zawiera tekst, którego na pewno nie znajde w Koranie :-)

Na wszelki wypadek nie bede próbowac tego tlumaczyc, ponoc niektóre arabskie przeklenstwa dotycza nawet nastepnych pokolen :-)

Jak widac, korzystanie z portalu You Tube jest gwarancja ekscytujacych wrazen wszelkiego rodzaju :-)

Mój oryginal:

i wersja "Plagiatora":

Mainhattan

2011-05-18T10:04:00.003+02:00

Nie bez powodu Frankfurt lezacy nad Menem (Main) czesto nazywany jest "Mainhattan"...

Dzien Matki

2011-05-08T12:37:00.002+02:00

Dzien Matki jest jednym z nielicznych swiat, które obchodzone sa na calym swiecie niemalze caly rok. Rozpietosc dat siega od lutego do grudnia:
2 niedziela lutego: Norwegia
30 szwat (przewaznie luty): Izrael
3 marca: Gruzja
8 marca: Afganistan, Armenia, Azerbejdzan, Bosnia i Hercegowina, Bulgaria, Czarnogóra, Laos, Macedonia, Rumunia, Serbia, Ukraina
21 marca: Arabia Saudyjska, Bahrajn, Egipt, Irak, Jemen, Jordania, Kuwejt. Liban, Libia, Oman, Sudan, Syria, Zjednoczone Emiraty Arabskie
czwarta niedziela Wielkiego Postu: Irlandia, Nigeria, Wielka Brytania
25 marca: Slowenia
7 kwietnia: Armenia
24 kwietnia: Nepal
1 niedziela maja: Hiszpania, Litwa, Mozambik, Portugalia, Wegry
8 maja: Albania, Korea Pld. (Dzien Rodziców)
10 maja: Gwatemala, Katar, Meksyk, Oman, Salwador
druga niedziela maja: Anguilla, Aruba, Australia, Austria, Bahamy, Bangladesz, Barbados, Belgia, Bermudy, Brazylia, Brunei, Bulgaria, Chile, Chiny, Chorwacja, Curacao, Czechy, Cypr, Dania, Dominika, Estonia, Ekwador, Fidzi, Filipiny, Finlandia, Ghana, Grecja, Holandia, Honduras, Hongkong, Indie, Islandia, Jamajka, Japonia, Kanada, Kolumbia, Kuba, Liechtenstein, Lotwa, Makau, Malezja, Malta, Niemcy, Nowa Zelandia, Pakistan, Peru, Portoryko, Republika Poludniowej Afryki, St. Lucia, Samoa, Singapur, Slowacja, Sri Lanka, Surinam, Szwajcaria, Tajwan, Tanzania, Trynidad i Tobago, Turcja, Uganda, Ukraina, Urugwaj, USA, Wenezuela, Wlochy, Zambia, Zimbabwe
26 maja: Polska
27 maja: Boliwia
30 maja: Nikaragua
ostatnia niedziela maja: Algieria, Dominikana, Francja, Haiti, Mauritius, Szwecja, Tunezja
1 czerwca: Mongolia (Dzien Matki i Dziecka)
2 niedziela czerwca: Luksemburg
ostatnia niedziela czerwca: Kenia
12 sierpnia: Tajlandia
15 sierpnia: Kostaryka
14 pazdziernika: Bialorus
2 poniedzialek pazdziernika: Malawi
3 niedziela pazdziernika: Argentyna
ostatnia niedziela listopada: Rosja ( malo znane)
8 grudnia: Panama
22 grudnia: Indonezja
20 dzien Dschumada th-thaniyya (kalendarz islamski): Iran

Jest to bez watpienia wyjatkowe swieto, dlatego moim zdaniem powinno byc obchodzone 365 dni w roku...

Tryptyk wielkanocny

2011-04-29T15:10:00.006+02:00

BOSTON

MIAMI

OKOLICE HAMBURGA

Wesolych swiat!

2011-04-22T17:29:00.004+02:00

Wesolych swiat moim wiernym czytelnikom na wszystkich kontynentach!

Boston Marathon

2011-04-18T23:26:00.011+02:00

Bostonski maraton jest jednym z najstarszych i najbardziej prestizowych maratonów na swiecie.
Pierwszy odbyl sie 19 kwietnia 1897, rok po pierwszej olimpiadzie w Grecji.

Tradycyjnie odbywa sie zawsze w trzeci poniedzialek kwietnia, w USA jest to tzw. Patriots Day. W tym roku odbyl sie juz po raz 115.

Maraton w Bostonie jest magnesem przyciagajacym biegaczy z calego swiata, nie tylko zawodowców, ale i amatorów. Dla tych ostatnich zakwalifikowanie sie jest bardzo trudne, gdyz wymagania w zwiazku z duza iloscia chetnych sa coraz wieksze. Na tegoroczna impreze numery zostaly rozdane ponoc w przeciagu 8 godzin. W sumie w tegorocznym maratonie bralo udzial ok 27 tys. osób.

Ilosc zawodników jest zredukowana do 20 tys, ale istnieje od kilku lat mozliwosc zakwalifikowania sie w inny sposób. Zbierajac pieniadze na wybrane instytucje charytatywne (min. 2000 $) mozna startowac z ich imienia, gdyz maja pewien kontyngent numerów startowych. Dla wielu jest to jedyna okazja zakwalifikowania sie do tak popularnego, atrakcyjnego i niezmiernie konkurencyjnego maratonu.
W samym miescie przygotowania do tej imprezy zaczynaja sie bardzo wczesnie, wszedzie sa widoczne banery i logo maratonu

Stacja metra Copley Square, gdzie w poblizu znajduje meta, jest tego dnia zamknieta.

Start jest w Hopkinton.

Trasa jest trudna, pelna pagórków. Wprawdzie pierwsza polowa prowadzi przewaznie w dól, ale w Newton, w okolicy Boston College zaczyna sie najtrudniejszy 5 kilometrowy odcinek skladajacy sie z 4 pagórków, najgorszy z nich nie bez powodu nazywany jest "Heartbreak Hill".

Koncowy odcinek przebiega juz w samym Bostonie, a tam najczesciej wita biegaczy niesprzyjajacy wiatr i pogoda jest za kazdym razem wielka niespodzianka. Mozna sie spodziewac albo 25°C albo sniegu.

Przeszkody te nie zrazaja jednak ani biegaczy, ani publicznosci. Jest to jeden z niewielu maratonów, gdzie publicznosc oblega cala trase i dopinguje wszystkim, nie tylko zawodnikom z numerami, ale i tzw. "bandytom" czyli osobom, bioracym nieoficjalnie udzial w maratonie. Szczególna atrakcja sa okolice Wellesley College, mniej wiecej w polowie trasy, gdzie tzw. Wellesley Girls swoja niesamowita energia i glosnym skandowaniem motywuja zawodników do walki.

W pierwszym maratonie startowalo tylko 15 osób, do roku 1966 byl on tylko domena mezczyzn, choc wlasnie w tym roku wystartowala w nim pierwsza kobieta, ale jeszcze nieoficjalnie. Rok pózniej niejaka Katherine Switzer zakwalifikowala sie uzywajac podstepnie skrótu wlasnego imienia i nie podajac plci. W czasie biegu sluzba porzadkowa usilowala ja wielokrotnie ale na szczescie bezskutecznie "sciagnac" z trasy. Dopiero od roku 1972 kobiety moga brac oficjalnie udzial w maratonie, w tym roku stanowily one 43% uczestników.
Niewiele osób wie, ze to wlasnie kobieta - Wanda Panfil, jako jedyna Polka zwyciezyla w 1991 roku w kategorii zawodowców.

Meta znajduje sie na Boylston Street, w poblizu Copley Square, tuz obok Boston Public Library.

Größere Kartenansicht

Dotychczas bylam swiadkiem dwóch maratonów, byly to niezapomniane wrazenia, nie tylko dlatego, ze dopingowalam bliskiej mi osobie, ale ze wzgledu na atmosfere, która wciaga niesamowicie. Kazdy zawodnik, zawodowiec czy amator zostaje "uwieczniony" na mecie i bez wzgledu na czas jest przyjmowany jak zwyciezca.

W maratonie oprócz zawodowców biora udzial amatorzy, ludzie na wózkach, zadarzaja sie tez osoby po 60-tce. Najciekawsza grupa sa osoby w komicznych przebraniach, które niewatpliwie dodaja uroku tej imprezie.

W czasie zawodów biegacze wypijaja ogromne ilosci plynów, tradycyjnie od lat Gatorade i od ubieglego roku.....wode Poland Spring.

Wzdluz trasy widac ogromna ilosc "water station", a na ulicach leza miliony zuzytych kubeczków, po których niedlugo potem nie ma juz sladu.

Tegoroczny maraton wygrala w kategorii kobiet Caroline Kilel z Kenii, w kategorii mezczyzn zwyciezca byl Geoffrey Mutai. Jego czas byl o 7 sekund krótszy od rekordu, niestety nie zostal uznany jako nowy rekord, poniewaz trasa nie spelnila warunków. Start i meta nie leza na jednej wysokosci i to bylo glównym powodem nieuznania rekordu.
Mysle jednak, ze nie byl calkiem zawiedziony, gdyz dodatkowy bonus za rekordowy czas (lacznie 225 000 $) oslodzi mu troche niewatpliwa frustracje.

Boston

2011-04-16T23:28:00.004+02:00

Wiosna w Bostonie. Tylko ci, którzy ja tam przezyli wiedza, dlaczego jest szczególna. Zielen ma tysiace odcieni, a magnolie sa najpiekniejsze na swiecie...

Tym razem bede miala bardzo malo czasu, aby nacieszyc sie ta piekna pora roku. Moze dlatego postaram sie przezyc szczególnie intensywnie kazda minute w tym cudownym miescie.

PUBLIC GARDEN

Jeden z najpiekniejszych parków, choc niewielki, zaprasza o kazdej porze dnia na chwile wytchnienia w samym sercu miasta.

Größere Kartenansicht

W parku, wsród kilku monumentów slawnych ludzi - Tadeusz Kosciuszko - obok Pulaskiego najbardziej znany i szanowany Polak w USA. Za kazdym razem kiedy tam przechodze, ogarnia mnie wielka duma. Szkoda, ze takich momentów przezywam tam tak malo....

Größere Kartenansicht

COPLEY SQUARE

Drugie szczególne miejsce to Copley Square. Szczególne z wielu wzgledów. Tutaj znajduje sie jeden z najpiekniejszych kosciolów Bostonu - Trinity Church, obok niego najwyzszy budynek Nowej Anglii - John Hancock Tower, szklany, niebieski drapacz chmur, w szybach którego mozna fotografowac chyba najpiekniejsze odbicia przy odpowiedniej pogodzie.

Niedaleko znajduje sie równiez piekny renesansowy budynek The Boston Public Library.

Tutaj tez jest meta prestizowego i najstarszego maratonu w USA, który odbywa sie juz od 114 lat, zawsze w trzeci poniedzialek kwietnia.

Größere Kartenansicht

DELUCA`S MARKET

Za jeszcze jedna rzecza juz bardzo tesknie. Uwielbiam zakupy w moim ulubionym sklepiku, którego ciasnote rekompensuje cudowna atmosfera i mozliwosc nabycia wielu artykulów z Europy. Byc w najpiekniejszym miescie USA i czuc sie jak w domu - czego wiecej potrzeba do szczescia?

Größere Kartenansicht

Od nocy do nocy

2011-04-14T21:58:00.003+02:00

Nim las,
nim kłos,
nim noc dojrzeje,
ktoś wygra los,
ktoś porzuci nas.
Nasz dom,
nasz ląd zniknie gdzieś,
odpłynie w dal biała wieś,
będziemy snem, zorzą zórz, morskim dnem i gwiazdą.

Pokochaj mnie z całych sił,
pokochaj mnie na sto lat.
Pokochaj mnie, jakbyś był
tak młody, jak był dawniej świat.

Już zielenieje sad po burzy, nim roztopimy się w podroży.
Ty kochaj mnie od nocy, do nocy, aż po noc.

Nim kłos,
nim las,
nim noc dojrzeje,
masz jeszcze czas,
by pokochać mnie.
Bo jak to jest,
jak to tak,
że więdnie bez, cichnie ptak,
zegary tak śpieszą się,
biegną dnie i noce.

Pokochaj mnie, lesie mój,
kochajcie mnie, ranne mgły,
darujcie mi biały strój,
tak mało już nocy i dni.

Znów zielenieje sad po burzy,
nim roztopimy się w podroży,
ty kochaj mnie od nocy, do nocy, aż po noc.

Agnieszka Osiecka

Smolensk

2011-04-10T12:10:00.010+02:00

....co to za naród, który nawet w obliczu tak wielkiej tragedii nie potrafi wspólnie zlozyc holdu ofiarom?

Szacunek nalezy sie kazdemu, bez wzgledu na poglady polityczne.
Szkoda, ze pojecie honoru tak sie zdewaluowalo.
Wstyd mi za mój kraj, wstyd mi za Polaków.

Zapomniane pocalunki

2011-04-02T12:27:00.004+02:00

Kto liczy nasze pocalunki,
kto na nie zwaza?
Ludzie maja troski i sprawunki,
Bóg swiaty stwarza...
Zapomniane przez nas dwoje ich rózowe mnóstwo
spada na dno naszych dusz
jak platki miekkich, najpiekniejszych róz...
Tam leza i ciasno zduszone na sobie
slodkim olejkiem sie poca,
który rozpachnia sie w nas kazda noca
i kazdym ranem
i zycia zwyklego jesienne ubóstwo
czyni róz krajem, perskim Gulistanem.
Kto nasze pocalunki liczy?
Kto na nie zwaza?
Bóg swiaty stwarza,
nie zapisuje w ksiegach słodyczy...

Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Shalimar

2011-03-29T22:56:00.002+02:00

Komponowanie nowego zapachu jest niezwykle trudne. Trwa kilka miesiecy, a bywa, ze nawet kilka lat. Jedno z najslynniejszych pachnidel swiata - Shalimar Guerlaina z roku 1925 - powstalo jednak zaledwie w... kilka sekund. Ponoc asystent Jacquesa Guerlaina przyniósl mu do laboratorium fiolke z syntetyczna substancja zapachowa, której aromat przypominal wanilie. Wielki kreator mody niemal bez zastanowienia mial ja wlać do pojemnika z perfumami Jicky. Powstala w ten sposób woda jest sprzedawana do dzisiaj. Bywa tez inspiracja dla innych kompozycji zapachowych, jak Tresor firmy Lancôme, Must Cartiera i wielu innych.
Twórcy pachnidel z firmy Guerlain do dzisiaj twierdza, ze prawdziwie wielkie perfumy sa zawsze owocem milosci. Tylko bowiem zakochany kreator ma w sobie wystarczajaco duzo szalenstwa, by siegac w zupelnie nowe krainy zapachów. Milosc staje sie w takim przypadku katalizatorem twórczej intuicji, której bezwzglednie nalezy sluchac, chocby wbrew calemu swiatu. I ród Guerlainów jej ufal, choc czesto nie bylo to latwe. Ponadczasowe perfumy Jicky, stworzone przez nieszczesliwie zakochanego Aime Guerlaina w roku 1889, zostaly docenione dopiero po 20 latach od swojej premiery. A Shalimar zostal poczatkowo zignorowany przez klientów, by potem swiecic triumfy przez dziesieciolecia. Warto przy tym wspomniec, ze sama nazwa perfum nawiazuje do milosci: slowo "szalimar" w sanskrycie oznacza bowiem mityczny ogród - swiatynie milosci.
Perfumy byly inspirowane orientalna historia milosci cesarza, który spotkal swoja ukochana w ogrodach Shalimar i zbudowal dla niej Taj Mahal. Guerlain wzial flakonik z charakterystycznym niebieskim korkiem na parowiec z Paryza do Nowego Jorku i od razu swiat mody huczał o tym egzotycznym zapachu. Z nutami irysa, jasminu, rózy, wanilii to ciepły zapach, który zawsze jest „na czasie".

Przez kilka lat "przymierzalam sie" do tego zapachu, gdyz jakkolwiek baza i serce zawieraja skladniki, które preferuje, tak glowa, pozornie równiez w moim guscie, odurza wprost poczatkowo i to bylo powodem, ze zawsze rezygnowalam...

Moze potrzeba do tego pewnej dojrzalosci, a moze to okolicznosci sprawiaja, ze nareszcie zaczelam doceniac ten zapach. Zapach pełen cudownych sprzeczności, mocny i delikatny, słodki i gorzki, uwodzicielski i subtelny.

Droga do szczescia

2011-03-28T15:49:00.008+02:00

Gdy zamykaja sie jedne drzwi do szczescia, otwieraja sie inne, ale my patrzymy na pierwsze drzwi tak dlugo, ze nie widzimy tych drugich.

Hellen Keller

Nad morzem

2011-03-26T16:39:00.002+01:00

Milosc

2011-03-20T14:14:00.004+01:00

[...] po raz pierwszy od wielu miesiecy ktos patrzyl na nia nie jak na przedmiot, nie jak na piekna kobiete, lecz w sposób nieuchwytny, jakby przenikal na wskros jej dusze, jej strach, jej kruchosc, jej niezdolnosc do walki ze swiatem, nad którym pozornie dominowala, choc tak naprawde niczego o nim nie wiedziala.

Paulo Coelho "Jedenascie minut"

Góry

2011-02-15T14:49:00.003+01:00

Przyjaciel

2011-02-11T14:26:00.004+01:00

(...) Nie sposób oswoic sie ze smiercia. Zolnierze, lekarze i przedsiebiorcy pogrzebowi widza ja bez przerwy i przyzwyczajaja sie do pewnych jej aspektów, lecz nie do jej istoty. Nie sadze, aby ktokolwiek to potrafil. Dla mnie otrzymanie wiadomosci o smierci bliskiej osoby jest jak droga w dól po znanych, lecz pograzonych w mroku schodach. Chodziles nimi milion razy i wiesz, ile stopni jeszcze przed toba, ale gdy chcesz stanac na nastepnym, okazuje sie, ze go nie ma. Potykasz sie i nie mozesz w to uwierzyc. I od tej pory bedziesz sie tam potykal czesto, poniewaz, jak wszystkie rzeczy, do których przywykles, ten brakujacy stopien stal sie czastka ciebie (...)

Jonathan Carroll - Glos naszego cienia

Gdy wyladowalismy kilka dni temu w Monachium, automatycznie siegnelam po komórke, aby zadzwonic do niego i powiedziec, ze juz jestesmy. Sekunde potem dotarlo do mojej swiadomosci, ze przylecielismy tu na jego pogrzeb...
Wiem, ze bede sie na tych schodach jeszcze bardzo czesto potykac...
Wiadomosc dotarla do nas szybko, niedlugo po moich urodzinach. To wszystko dzialo sie w zupelnie innych wymiarach. My, na wulkanicznej wyspie, prezent-niespodzianka urodzinowa, odnowienie przysiegi sprzed lat. Potwierdzenie tego, co dla nas jest oczywiste, ale tak wazne, bo jest to ciagle Wolny Wybór a nie Kontynuacja albo Przyzwyczajenie. Poczatek nowego zycia w mysl zasady: "gdybysmy mogli zaczac wszystko od nowa... zrobilibysmy tak samo".
On, w swoim drugim domu, kilka kroków od Hollywood, bo film byl nie tylko jego pasja, praca, nalogiem - byl jego zyciem. W czasie kolacji z zona, córka i przyjaciólmi zmienil w ciagu kilku sekund scenariusz swojego zycia.
Ostatecznie i bezkompromisowo.
Nastepne dni byly nieudolna próba wyjscia z szoku. Odrzucalam wszystkie mysli na ten temat, bo nie bylam w stanie ich zaszufladkowac. Nie bylo trudno, bo wszystko dzialo sie poza moim zasiegiem, staralam sie unikac prasy, wiadomosci... wrócilam do domu...
Bylam daleko w sensie doslownym i przenosnym. Potem weekend, który przyniósl kilka innych smutnych wydarzen. Znowu podswiadomie unikalam konfrontacji z rzeczywistoscia.
Powrót do niej nastapil w poniedzialek, nagle i niespodziewanie. Sparalizowal mnie, ale mój umysl ze zdwojona sila i bezlitosnie przerabia caly rozmiar tego, co sie stalo.
Kiedy ostatni raz telefonowalismy i jak zwykle nie bylam w stanie powiedziec, kiedy bedziemy mogli spotkac sie wszyscy razem, bo ciagle gdzies "mijalismy sie nad Atlantykiem" odpowiedzial z typowa dla niego arogancja, która uwielbialam, ze kiedys sie doigram i zemsci sie za to, produkujac film o mnie.
O Bernie, nie rób tego! Tam w Movie Heaven nie znajdziesz zadnej Diablicy do tej roli a i ci na górze beda zaszokowani i na pewno nic nie zrozumieja...

Pasje

2011-02-07T13:29:00.004+01:00

Czarna niedziela.

Nie tylko dla Pasjonatów, ale i dla ich wielbicieli.
Robert niemal traci zycie w trzeciorzednych wyscigach, Gary odchodzi do Krainy Bluesa w pieknym miejscu na Costa del Sol.

Sama jestem od lat demonem predkosci, nikt tak jak ja nie potrafi zrozumiec tej pasji. Robert od dziecka tym zyl, kazda przerwa w sezonie jest dla niego „odwykiem“. Fakt, ze decyduje sie na malo znaczace wyscigi pokazuje, jak wazne miejsce w jego zyciu zajmuje ta pasja.

Dzwiek silnika to najpiekniejsza muzyka. Moze tak samo piekna jak ta, który kochal Gary. Równiez pasjonat od dziecka. Dla mnie niedoscigniony Król Bluesa. Jego dwie pierwsze plyty z grupa “Skid Row”, które dostalam kiedys w prezencie, mam jeszcze w domu. Polubilam go juz wtedy, a od jego powrotu po kilku latach przerwy do Thin Lizzy zaczelam go uwielbiac.

Jako solista dawal z siebie wszystko. Bylo niewiele dni w moim zyciu, w czasie których nie sluchalam choc raz “Still got the blues”. Od wczoraj slucham tego non stop i ciagle nie moge uwierzyc…

Bye Gary! Wiem, ze zabrales ze soba swoja gitare i zazdroszcze jak diabli aniolom w bluesowym niebie, ze moga Ciebie teraz sluchac live cala wiecznosc…

Maria Schneider

2011-02-04T21:31:00.002+01:00

Dowiedzialam sie dzis o smierci Marii Schneider.

Pamietam ja z jednego z moich ulubionych filmów Antonioniego „Zawód – reporter“, natomiast wiekszosc osób kojarzy ja z filmem „Ostatnie tango w Paryzu“. Film ten, który przyniósl jej slawe i popularnosc byl jednoczesnie jej zguba.

Maria Schneider byla córka francuskiej modelki pochodzacej z Rumunii i aktora Daniela Gélin, który nigdy jej nie uznal jako córke, choc nosila jego nazwisko.

Wychowywana przez matke, zdecydowala sie w wieku 15 lat wyjechac do Paryza i jako 17-letnia dziewczyna zagrala po raz pierwszy w filmie. W roku 1972 Bertolucci powierzyl jej glówna role w filmie „Ostatnie tango w Paryzu“. Dla 20-letniej dziewczyny byl to poczatek a zarazem koniec wielkiej kariery. Nastepne propozycje ról byly zblizone do roli, która zagrala, nagla popularnosc i zwiazane z nia skandale, w wiekszosci wymyslone przez prase byly dla niej olbrzymim problemem. Cztery lata pózniej przerwala prace nad nastepnym filmem Bertolucciego ("Novecento") miala juz wtedy problemy z alkoholem i narkotykami. Przebywala wielokrotnie w klinikach psychiatrycznych i na kuracjach odwykowych.

Przeczytalam dzis wypowiedz Bertolucciego w zwiazku ze smiercia Marii Schneider. Powiedzial m.in. " (…) umarla o wiele za wczesnie, zanim moglem ja przytulic i co najmniej raz poprosic o przebaczenie (…)"

Byla jedna z wielu ofiar popularnosci, która niszczy egzystencje wielu ludzi, szczególnie mlodych, niestabilnych lub po prostu nieprzygotowanych lub nie posiadajacych odpowiedniego „zaplecza“ w postaci zyczliwych bliskich osób, które pomagaja zachowac wlasciwy balans miedzy euforia sukcesu a rzeczywistoscia.

Nie wiem, czy osoby kreujace „gwiazdy“ kiedykolwiek zastanawialy sie, czy slawa i profit jaki niewatpliwie jest ich glównym motorem dzialania sa warte tego, aby niszczyc egzystencje osób wpadajacych w ich sidla.

Czesto zdarza sie jednak, ze rodzice sami decyduja sie na taka droge dla swoich dzieci, albo mlodziez marzaca o popularnosci decyduje sie na ponizajace nieraz sytuacje na castingach publicznych pod plaszczykiem popularnych programów TV. Szczesliwi ci, którzy tej „popularnosci“ nigdy nie osiagna, natomiast ci, którym sie uda, sa najczesciej gwiazdami jednego sezonu i ich dalsze losy sa podobne do losu Marii Schneider.

Wprawdzie udalo jej sie powrócic do filmu pod koniec lat 80-tych i zagrala jeszcze kilka malo znaczacych ról, wczoraj zmarla na raka, ale tak naprawde, to zmarla juz dawno – na zlamane serce.

Wyspy Kanaryjskie

2011-01-26T22:57:00.002+01:00

Prośba o wyspy szczęśliwe

2011-01-20T11:16:00.002+01:00

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,

wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,

ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,

we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,

rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,

dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,

myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.

Konstanty Ildefons Gałczyński

faceBóg

2011-01-17T14:34:00.008+01:00

Nie jest zadna tajemnica, ze jestem zdecydowana przeciwniczka niebieskiej platformy gromadzacej miliony ludzi pod plaszczykiem utrzymywania socjalnych kontaktów, a tak naprawde to zainteresowanej jedynie zgromadzeniem jak najwiekszej rzeszy naiwnych, wykorzystywanych do robienia interesów na wielka skale.

Najnowsze informacje zmusily mnie do pewnych refleksji.

Fakt, ze film "The Social Network" otrzymal wczoraj 4 Golden Globes specjalnie mnie nie wzruszyl, informacje sprzed tygodnia o wykupieniu 1% udzialów przez Goldman Sachs sa tylko potwierdzeniem polityki wlasciciela platformy - nazwisko inwestora gwarantuje znalezienie nastepnych naiwnych do wykupienia za jeszcze wieksza cene udzialów, zanim faceBóg znajdzie sie na gieldzie.

To wszystko nie spedza mi jeszcze snu z powiek. Natomiast informacja, ze faceBóg planuje udostepnienie producentom softwear i wlascicielom websites informacji o numerach telefonów i adresów uczestników jest kolejnym przykladem deptania ich praw do sfery prywatnosci. Wprawdzie potrzebna bedzie do tego zgoda uczestników platformy, ale doswiadczenie pokazuje, ze wiekszosc nawet nie orientuje sie albo nie sprawdza, na co wyraza zgode.

Wiadomo, ze powstaja juz od dawna programy specjalizujace sie w wychwytywaniu wlasnie takich informacji.

Czytalam niedawno artykul o ankiecie przeprowadzonej na temat: dlaczego ludzie nie uzywaja faceBoga. Zadziwiajace, ze sprawa bezpieczenstwa zajmuje dopiero drugie miejsce. Ale faktem jest, ze w krajach z najwieksza iloscia uzytkowników (USA, Indie, Indonezja, Meksyk, Turcja) spolecznosc jest nieuswiadomiona i wiekszosc nie zdaje sobie sprawy, jak latwo mozna sprzedac nie tylko swoja dusze, ale przede wszystkim swoja tozsamosc w internecie.

Artykul o ankiecie

Polecam równiez komentarze pod artykulem.

Krzysztof Kolberger - wywiad

2011-01-08T21:45:00.014+01:00

Obejrzalam dzis wywiad z Krzysztofem Kolbergerem z sierpnia 2010 z okazji jego 60-tych urodzin. Wywiad zostal przeprowadzony w gmachu teatru Narodowego. Nie mozna chyba bylo wybrac bardziej trafnego miejsca!

Teatr Narodowy byl jego Domem.
Kiedy jako absolwent warszawskiej PWST w 1972 roku dostal angaz w Katowicach, bylo rzecza oczywista, ze bardzo szybko wróci do Warszawy. I rzeczywiscie, juz w nastepnym sezonie Adam Hanuszkiewicz sciagnal go do swojego zespolu, gdzie w czerwcu 1973 wystapil po raz pierwszy na deskach tego teatru w "Trzy po trzy" Aleksandra Fredry w roli Papkina, która gral na zmiane z Danielem Olbrychskim.

Teatr Narodowy w Warszawie to Instytucja. W doslownym i przenosnym tego slowa znaczeniu. Jest najstarszym teatrem w Polsce i jednym z trzech (obok teatru Wielkiego czyli Opery mieszczacej sie w tym samym gmachu i Teatru Starego w Krakowie) noszacych miano instytucji narodowej, bezposrednio podleglych Ministerstwu Kultury.

Z historia tego teatru zwiazane sa takie nazwiska jak Wojciech Boguslawski, Helena Modrzejewska, Juliusz Osterwa, Stefan Jaracz.

Okres dyrekcji Kazimierza Dejmka i cala historie zniesienia jego przedstawienia "Dziadów", co stalo sie poczatkiem wydarzen marcowych 1968 roku pamietam wprawdzie, ale bylam wtedy jeszcze dzieckiem (tydzien po moich 10-tych urodzinach odbylo sie uroczyste ostatnie przedstawienie "Dziadów" po którym nastapila slynna demonstracja studentów UW)

Po Dejmku w 1968 roku dyrekcje przejal Adam Hanuszkiewicz.

Od 1973 roku stalam sie wierna fanka tego teatru. Pamietam dokladnie ten moment. Kilka miesiecy przed debiutem Krzysztofa na deskach teatru Narodowego Adam Hanuszkiewicz otworzyl przy Marszalkowskiej Teatr Maly, jak nazwa mówi, byla to mala, kameralna sala, gdzie odbywaly sie niezapomniane spektakle. Kameralnosc i bliski kontakt aktorów z widzami podkreslal fakt, ze scena znajdowala sie w srodku sali, klasyczny podzial tam nie istnial. Spektakl "Antygony" w styczniu 1973 byl uroczystym otwarciem teatru, a zarazem przedstawieniem dyplomowym studentów warszawskiej PWST m.in Haliny Rowickiej, która przez wiele lat wraz ze swoim mezem Krzysztofem Kalczynskim nalezala do zespolu teatru Narodowego i Anny Chodakowskiej, która w Narodowym gra do dzis. Po tym przedstawieniu bylam wprost zauroczona. Hanuszkiewicz potrafil jak rzadko kto zainteresowac mlodziez klasyka, jego niekonwencjonalne inscenizacje, proste srodki wyrazu, wprost minimalistyczna scenografia, wspólczesna muzyka, obsada spektakli aktorami wielkiej klasy - wszystko to spowodowalo, ze mlodziez i nie tylko "lgnela" wprost do tego teatru.

Ze mna nie bylo inaczej - Narodowy stal sie dla mnie prawdziwa "swiatynia" kultury. Chodzilam wówczas tez czesto do Dramatycznego, Wspólczesnego, Ateneum, Studio, ale mimo iz prowadzone wówczas przez wielkie osobowosci polskiego teatru - Holoubka, Axera, Warminskiego, Szajne, zaden z tych teatrów nie byl dla mnie miejscem gwarantujacym przezycia artystyczne tego rodzaju.

Hanuszkiewicz mial wielu sympatyzantów, ale swoim niekonwencjonalnym podejsciem do klasyki szokowal tez wiele osób.

Krzysztof pojawil sie w Narodowym mniej wiecej rok po tragicznej smierci Andrzeja Nardellego (przypadek zrzadzil, ze wtedy w czerwcu 1972 bylam tez nad Narwia, gdzies w okolicach Pultuska, ale dowiedzialam sie, ze utonal w tych okolicach dopiero po powrocie do domu)

Nardelli nie tylko jako Kordian, ale po "Hamlecie", "Nie-Boskiej" itp. awansowal szybko do roli mlodego, romantycznego bohatera. Po jego smierci brakowalo takiej osoby w zespole, Olbrychski byl juz delikatnie mówiac zbyt "dojrzaly", innym brakowalo wg. mnie tego mlodzienczego zapalu, zrywu, zaangazowania.

Po pierwszej roli Krzysztofa w "Trzy po trzy" bylo oczywiste, ze to wlasnie ON bedzie tym romantycznym bohaterem, magnesem przyciagajacym publicznosc.

I tak sie stalo. Zarówno w "wielkich" przedstawieniach klasyki polskiej i obcej, jak i na kameralnej scenie teatru Malego mial okazje niejednokrotnie zaprezentowac swój talent, zaangazowanie, wrazliwosc. Jego recytacje, jego piekny, aksamitny glos zapieraly wprost dech w piersiach.

Czasami siedzac w pierwszym rzedzie mialam okazje obserwowac, z jakim napieciem i niewiarygodnym wprost zaangazowaniem gral swoje role. Slowo "gral" jest byc moze niesprawiedliwe. On identyfikowal sie calkowicie z postaciami.

Kiedy w czasie stanu wojennego Hanuszkiewicz zostal zmuszony do dymisji, Krzysztof odszedl z zespolu wraz z wieloma innymi aktorami. Popieranie rezimu nie bylo zgodne z jego moralnoscia i sumieniem.

Gdy dzis uslyszalam, ze niemalze plakal w momencie, gdy Narodowy plonal w 1985 roku, potrafie to doskonale zrozumiec. Ja w tym czasie mieszkalam juz w Hamburgu i gdy dowiedzialam sie o tym, ogarnal mnie ogromny zal. To byla czesc mojej mlodosci, bylam tam na wszystkich przedstawieniach, na niektórych wielokrotnie i zawsze wspominalam ten okres z wielkim sentymentem. Potrafie wiec sobie wyobrazic, co dzialo sie w tym momencie z Jego wrazliwa dusza, kiedy po pierwszym upadku teatru jakim byla niewatpliwie dymisja Hanuszkiewicza i przejecie dyrekcji przez "duet" Skuszanka / Krasowski bedacy na uslugach czerwonego rezimu, nastapilo calkowite zniszczenie miejsca majacego nie tylko ogromna historyczna wartosc, ale i bedacego wazna czescia Jego zycia.

Wcale sie nie dziwie, ze po przejeciu dyrekcji przez Grzegorzewskiego powrócil na deski tego teatru i byl z nim zwiazany do swojej smierci. Ostatni raz wystapil na scenie w listopadzie 2010 w spektaklu "Wiele halasu o nic".

Slucham ze wzruszeniem Jego recytacji z ostatnich lat. Jego glos, naznaczony juz wiekiem, choroba i cierpieniem brzmi inaczej niz prawie 40 lat temu, ale ciagle wywoluje wielkie emocje i trafia bardzo gleboko do serca. Jak w czasach naszej mlodosci.

Bedzie mi Go bardzo brakowalo.

Krzysztof Kolberger - wiersze

2011-01-07T23:21:00.011+01:00

Kochałem panią...

Kochałem panią - i miłości mojej

Może się jeszcze resztki w duszy tlą,

Lecz niech to pani już nie niepokoi,

Nie chcę cię smucić nawet myślą tą.

Kochałem bez nadziei i w pokorze,

W męce zazdrości, nieśmiałości, trwóg,

Tak czule, tak prawdziwie - że daj Boże,
Aby cię inny tak pokochać mógł.

Aleksander Puszkin

Już kocham cię tyle lat

Już kocham cię tyle lat
na przemian w mroku i w śpiewie,
może to już jest osiem lat,
a może dziewięć - nie wiem;

splątało się, zmierzchło - gdzie ty, a gdzie ja,
już nie wiem - i myślę w pół drogi,
że tyś jest rewolta i klęska, i mgła,
a ja to twe rzęsy i loki.

Konstanty Ildefons Gałczyński

Po latach

Po długich latach pierwszy raz
Idę jesienną tą aleją.
Jak mija czas, jak mija czas.

Pożółkłe liście lip się chwieją
I drży na ścieżce modry cień.
Z dwu stron dwa rzędy pni czernieją.

Na ławkę, o stuletni pień
Wspartą, rzuciłem nagle okiem...
Tutaj siedzieliśmy w ów dzień...

Przeszedłem mimo szybkim krokiem.

Leopold Staff

Zmęczony burz szaleństwem

Zmęczony burz szaleństwem, jak statek pijany,
Już niczego nie pragnę, jeno wielkiej ciszy
I kogoś, kto zrozumie mój żal nienazwany,
Kogoś, kto mą bezsłowną tęsknotę usłyszy;

Kogoś, kto jasną duszą życie mi przepoi,
Iżbym w spokoju bożym wypoczął po męce,
Kogoś, kto rozszalałe serce uspokoi,
Kładąc na moje oczy miłosierne ręce.

Idę po szczęście swoje. Po ciszę. Do kogo?
Którędy? Ach, jak ślepiec! Zwyczajnie - przed siebie.
I wiem, że zawsze trafię, którą pójdę drogą,
Bo wszystkie moje drogi prowadzą do Ciebie.

Julian Tuwim

Krzysztof Kolberger

2011-01-07T22:37:00.009+01:00

Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to, co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie, że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny, że czas masz, bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stad odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się nie umierać
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Spieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

ks. Jan Twardowski

Szczesliwego Nowego Roku!

2010-12-31T16:12:00.003+01:00

Wszystkiego najlepszego w Nowym Roku!

Spelnienia marzen, równiez tych gleboko skrywanych. Skrawka nieba i szczescia bez umiaru.
Niech ten rok nada zyciu nowych smaków, mnóstwa slodyczy i namietnej pikantosci.
Z ostatnia kartką kalendarza zerwijcie wszystkie zle nastroje. Zapomnijcie o wszystkich nieudanych dniach, przekreslcie niewarte pamieci chwile i wejdzcie w Nowy Rok jak w nowej sukni wchodzi sie na najwspanialszy bal swiata.

Miłość

2010-12-27T18:41:00.008+01:00

Co to jest miłość?

Według Roberta Sternberga, miłość można opisać przy pomocy trzech zasadniczych składników. Są to namiętność, zaangażowanie i intymność. Cechy ulegają ciągłej przemianie w czasie trwania związku.

Intymność

Intymność czyli bliskość to wszelkie pozytywne uczucia i działania wzmagające przywiązanie partnerów.

Według Sternberga, na tak pojmowaną intymność składają się:

pragnienie dbania o dobro partnera,
przeżywanie szczęścia w obecności partnera i z jego powodu,
szacunek dla partnera,
przekonanie, że można nań liczyć w potrzebie,
wzajemne zrozumienie,
wzajemne dzielenie się przeżyciami i dobrami duchowymi i materialnymi,
dawanie i otrzymywanie uczuciowego wsparcia,
wymiana intymnych informacji,
uważanie partnera za ważny element własnego życia;

Emocje składające się na intymność są w dużej mierze wynikiem komunikacji między partnerami i rozumienia potrzeb osoby kochanej.

W początkach miłości intymność jest niska, rośnie ona stopniowo wraz z czasem trwania związku i jeszcze wolniej opada po osiągnięciu swego maksimum.

Namiętność

Namiętność to przeżywanie silnych emocji zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Gdy intensywność namiętności jest wysoka, przeżywa się takie emocje jak pożądanie, radość, podniecenie, tęsknotę, zazdrość, niepokój. Stanom tym towarzyszy silna motywacja do połączenia się z obiektem miłości, fizycznej bliskości, kontaktów seksualnych. Często miłość utożsamiana jest z namiętnością.

W początkowym etapie zakochiwania się namiętność jest bardzo silna i niepodatna na świadome kierowanie. Na to, czy w danej diadzie jest namiętność czy jej nie ma, nie mamy wpływu. Tak jak szybko namiętność rośnie, tak samo szybko spada i choć jest to fakt nieunikniony, spadek namiętności nie jest równoznaczny z końcem miłości.

Zaangażowanie

Zaangażowanie w utrzymanie związku to wszelkie działania mające na celu przekształcenie miłości w trwały związek. Jest to świadoma decyzja co do tego, czy chcemy zostać w danym związku, czy jest on dla nas satysfakcjonujący. Jest to więc składnik miłości, którego nasilenie sami kontrolujemy. Silne zaangażowanie może być czynnikiem skutecznie podtrzymującym dany związek. W parach zadowolonych z małżeństwa, zaangażowanie jest zazwyczaj najsilniejszym składnikiem podtrzymującym uczucie miłości w danym związku.

Wraz z początkiem miłości, gdy dwoje ludzi decyduje się na bycie razem, zaangażowanie stopniowo rośnie. Gdy osiągnie ono swój maksymalny poziom, to zazwyczaj utrzymuje się na nim do końca trwania związku.

Fazy związku

1. Faza zakochania

Zaczynają rozwijać się trzy składniki, przy czym najsilniej przybiera na sile namiętność. Pojawią się symptomy charakterystyczne dla miłości.

2. Faza romantycznych początków

Charakteryzuje się wzrostem intymności. Jest zazwyczaj krótkotrwała. Rozbudzeni namiętnością partnerzy zaczynają częściej się spotykać, rozmawiać o sobie, lepiej się poznawać, efektem tego jest wzrost intymności. Pojawia się także decyzja co do utrzymania związku i przechodzi on w fazę trzecią.

3. Faza związku kompletnego

Charakteryzuje się występowaniem wszystkich trzech składników. Wiąże się to zazwyczaj z podjęciem decyzji o slubie, zamieszkaniu razem, a więc decyzji co do trwania danego związku. Jest to faza najbardziej zadowalająca dla partnerów, a także najbardziej nasycona emocjami. Osiągają oni najwyższy stopień intymności. Podobnie teraz ich zaangażowanie jest bardzo mocne. Koniec tej fazy jest jednoznaczny z nieuchronnym końcem namiętności. Nagłe osłabnięcie namiętności wyznacza wejście w fazę czwartą.

4. Faza związku przyjacielskiego

Jest pozbawiona składnika namiętności, który jeśli był utożsamiany z samą miłością, może oznaczać, że w danym związku miłość wypaliła się. Dla wielu ludzi wejście w fazę związku przyjacielskiego oznacza najbardziej satysfakcjonujący okres dla ich związku. Uwzględniając fakt, że w fazie tej dominuje zaangażowanie, które jest zależne od naszej woli, jak i intymność, która tylko po części także jest od niej zależna, możemy stwierdzić, że przedłużenie tej fazy jest zależne od woli obojga partnerów. Problemem może być dla nich podtrzymanie intymności na wysokim poziomie, a więc wzajemne zaufanie, lubienie się, chęć pomagania i otrzymywania pomocy. Jeśli nie uda się podtrzymać intymności, związek przechodzi w ostatnią z faz.

5. Faza związku pustego

Charakteryzuje się jedynie zaangażowaniem, które jest jedynym składnikiem podtrzymującym go. Diada taka jest jedynie pozostałością po miłości, gdyż opierając się na samym zaangażowaniu należy się liczyć z możliwością, że któryś z partnerów zapragnie zmiany i zrezygnuje z dalszego trwania takiego związku. Jest to faza, która nie musi pojawić się w związku, o ile partnerom uda się podtrzymać intymność. Jednak w momencie spadku intymności, zaangażowanie może również podtrzymywać dany związek z równie dobrym rezultatem. Jeżeli dochodzi do tej fazy najcześciej związek przechodzi w fazę szóstą.

6. Rozpad związku

Jak widac na zdjeciu, trzy składniki miłości mogą się ze sobą łączyć w dowolny sposób tworząc różne rodzaje miłości. Składniki te składają się na tzw. trójkąt miłości, tworząc różne kombinacje. I tak miłość braterska stanowi komponent uczucia bliskości i zaangażowania, miłość fatalna to namiętność i zaangażowanie, natomiast miłość romantyczna to uczucie bliskości i namiętność. Pusta miłość to czyste zaangażowanie, a namiętność składa się na zaślepienie czy tez inaczej zakochanie. Miłość doskonała to jak pokazuje trójkąt miłości komponent uczucia bliskości, namiętności i zaangażowania. To miłość, do której dąży większość ludzi.

W ciągu całego życia ludzie zbierają historie swych związków z innymi ludźmi, co powoduje, iż mają określone oczekiwania względem aktualnych i przyszłych związków. Młodzi ludzie doświadczają różnych rodzajów miłości, czasem jest to lubienie, przyjaźń, czasem zakochanie, które przemija tak szybko jak się pojawiło, miłość fatalna, która kończy się, gdy ustaje namiętność, innym razem jest to miłość romantyczna, która pozwala wzbić się ponad szarość dnia codziennego. Jednakże większość tych doświadczeń przygotowuje ludzi do miłości doskonałej.

Wesołych Świąt!

2010-12-24T16:04:00.003+01:00

kliknij zdjecie

Boże Narodzenie

2010-12-22T15:34:00.002+01:00

Pierwsza wzmianka o Bożym Narodzeniu pochodzi z 354 roku, a zamieszcza ją rzymski kalendarz. Różne były w przeszłości terminy obchodów świąt Bożego Narodzenia. Świętowano w styczniu, marcu, kwietniu, a nawet w maju. Ostatecznie wybrano datę 25 grudnia - dzień przesilenia zimowego. Chrześcijanie ze słońcem utożsamiali Chrystusa, nazywając go "Słońcem Sprawiedliwości". Tajemnica Bożego Narodzenia polega na tym, że druga Osoba Boska stała się człowiekiem, aby w ciele ludzkim dokonać zbawienia rodzaju ludzkiego za grzechy. Jako Bóg jest wieczny, nieskończony, wszechobecny i wszechmocny, jako człowiek jest ograniczony czasem, przestrzenią i mocą.

Boże Narodzenie łączy w sobie tradycje chrześcijańskie z pogańskimi obchodami początku nowego roku słonecznego. Od Bożego Narodzenia dzień zaczyna się wydłużać, rozpoczyna się okres zwycięstwa słońca nad nocą, a więc jest to czas sprzyjający zabiegom magicznym, mającym zapewnić pomyślność w nadchodzącym roku. Do obrzędów związanych z narodzeniem Jezusa dołączono pogański kult zmarłych, którzy - jak wierzono - na to rodzinne święto przybywają i biorą w nim udział razem z żyjącymi.

Boże Narodzenie w Niemczech

Niemcy przygotowania do Świąt Bożego Narodzenia rozpoczynają już miesiąc wcześniej wieszając lub ustawiając w domach wianki adwentowe – ze świerku lub jodły.

W USA czy w Anglii nie obchodzi sie Wigilii, natomiast w Niemczech jest sytuacja pośrednia – jest Wigilia, ale skromna. Jest to jeszcze dzień wypełniony przygotowaniami przed pierwszym dniem Świąt. Na kolację wigilijną podaje się sałatkę kartoflaną, parówki i czasami kapustę kiszoną.

Nikt też nie dzieli się opłatkiem. Natomiast właśnie 24 grudnia bliscy obdarowują się prezentami. Wszystkie podarunki kładzione są pod choinką. Dzieciom mówi się, że są one od Dzieciątka Jezus albo od Świętego Mikołaja.

Prawdziwa uczta następuje kolejnego dnia – 25 grudnia. Najczęściej na obiad podawana jest wtedy pieczona gęś. W niektórych domach wybiera się kaczkę, indyka albo dziczyznę.

Najbardziej popularnym świątecznym ciastem niemieckim jest strudel – drożdżowy przysmak z bakaliami.

Ubieranie choinki jest bardzo ważnym elementem Świąt.

To właśnie z tego kraju pochodzi w ogóle zwyczaj ustrajania drzewka. Choinki pojawiają się w niemieckich domach już kilka tygodni przed Bożym Narodzeniem.

Święta Bożego Narodzenia są niezwykle istotne dla Niemców przede wszystkim ze względów religijnych. Wielu z nich udaje się podczas tych Świąt do kościoła – katolickiego lub ewangelickiego. Natomiast w Niemczech nie ma w zasadzie, tak jak w Polsce, pasterki.

Gabrysia

2010-11-30T11:10:00.028+01:00

I'm so tired of being here
Suppressed by all my childish fears
And if you have to leave
I wish that you would just leave
'Cause your presence still lingers here
And it won't leave me alone

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

When you cried I'd wipe away all of your tears
When you'd scream I'd fight away all of your fears
And I held your hand through all of these years
But you still have
All of me

You used to captivate me
By your resonating light
Now I'm bound by the life you left behind
Your face it haunts
My once pleasant dreams
Your voice it chased away
All the sanity in me

These wounds won't seem to heal
This pain is just too real
There's just too much that time cannot erase

I've tried so hard to tell myself that you're gone
But though you're still with me
I've been alone all along

Bee Gees forever

2010-11-18T16:14:00.005+01:00

Od ponad 30 lat jestem fanka tej grupy. Mój smak i upodobania muzyczne zmieniaja sie z czasem, ale chyba nigdy nie przestane uwielbiac ich poruszajacej najskrytsze zakamarki serca muzyki.
Wielokrotnie bylam na ich koncertach i za kazdym razem widac bylo, ze oni ZYJA muzyka i tym, co przekazuja w swoich tekstach. Ich profesjonalizm jest bezprecedensowy, a wrazliwosc i talent rzadko spotykane.
Wielka szkoda, ze grupa ta od smierci Maurice´a praktycznie nie istnieje i nigdy nie bedzie mozna juz ich zobaczyc i sluchac razem. Pozostaly tylko nagrania i niewielka szansa wspólnego koncertu Barry´ego i Robina.

Above the law

2010-11-14T16:45:00.007+01:00

do Kanady wróce troche pózniej.

Na razie chcialam Wam pokazac, ze nie ma dla mnie rzeczy niemozliwych i You Tube nie zepsuje mi przyjemnosci sluchania tego, co lubie blokujac nawet wszystkie tytuly w Niemczech :-))

Uploaded with ImageShack.us

Jesienna zaduma

2010-10-07T16:29:00.008+02:00

Nic nie mam
Zdmuchnęła mnie ta jesień całkiem
Nawet nie wiem
Jak tam sprawy z lasem,
Rano wstaję, poemat chwalę
Biorę się za słowa, jak za chleb
Rzeczywiście, tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej
Jesiennej strony
Nic nie mam
Tylko z daszkiem nieba zamyślony kaszkiet
Nie zważam
Na mody byle jakie
Piszę wyłącznie, piszę wyłącznie
Uczuć starym drapakiem
Rzeczywiście tak jak księżyc
Ludzie znają mnie tylko z jednej
Jesiennej strony

Jerzy Harasymowicz